Lamz`

 15.23 น. ก่อนเดินทางสู่บางกอก

 เมื่อ 2 สัปดาห์ที่แล้ว ผมเพิ่งเลิกกับแฟน ด้วยเหตุผลว่า เราเข้าใจไม่ได้ มันก็จริง ผมคบกับเขาทั้งทั้งที่รู้ ว่าเขาน่ะไม่ใช่เลย แต่เพราะความหวั่นไหว ผมก็เลยพลาดจนได้

 ผมไม่ชอบเลยที่ทำให้ใครเสียใจ ความรู้สึกดีดีที่มีให้กันได้หายไป แต่มันคือความจริง ถ้าใครทำกับผมแบบนี้ ผมก็คงเป็นเหมือนกัน(ถ้าเป็นเมื่อก่อน)

เมื่อวานเค้าฝากคืนของที่ผมเคยให้เค้ามากับเพื่อนผม มีตุ๊กตาเต่าตัวหนึ่ง แล้วก็ลูกอมที่ผมตั้งใจบรรจุใส่ขวดโหลให้เขา เมื่อผมได้เห็น ผมรู้สึกแย่เอามากๆ ตั้งแต่เกิดมาผมให้ของคนมามากมายแต่ไม่เคยได้คืนซักที อีกอย่างแฟนผมเค้านิสัยเค้าเอาแต่ใจมาก ซึ่งต่างกับผม เวลาผมอยากมีใครสักคน ผมเพียงแค่ต้องการคนที่มองตาแล้วเข้าใจ ไม่ต้องมีคำพูดซักคำเลยก็ได้ อย่างงี้แหละคนมีโลกส่วนตัวสูง ติสต์ๆ

วันนี้ผมเอาตุ๊กตาไปให้ลูกสาวของแม่บ้านที่หอ สิ่งที่ผมได้รับคือรอยยิ้มจากเด็กหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งบ่งบอกว่าเขาดีใจและขอบคุณเป็นอย่างมาก ทำให้ผมคิดได้ว่าบางสิ่งมันอาจจะไม่มีค่ากับใครคนหนึ่ง แต่กับอีกคนหนึ่งมันมีค่าเสมอ เราโชคร้ายแต่ยังมีคนโชคร้ายกว่าเราเป็นพันเท่า อย่าจมปรักกับความผิดหวังเลย โอกาสยังมีทุกวัน เหมือนกับทุกวันที่เราสูดอากาศหายใจ

ไม่รู้ว่าอะไร ทำให้ผมแข็งแกร่งมากขึ้น มองเรื่องต่างๆได้เข้าใจ รู้ว่าชีวิตสิ่งใดคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ถ้าเราขาดบุคคลนี้หรือสิ่งนี้เราคงอยู่ไม่ได้ นึกแล้วภูมิใจตัวเองจริงว่ะ ที่ผ่านมันมาได้

ถ้าเราเคยล้มแล้ว เราคงเดินระวังมากกว่าเก่าสินะ หุหุ