มันต้องอย่างงี้สิ

posted on 13 May 2008 17:13 by lamzkung

DREAMGIRLS หนังเพลงที่ลงตัวและได้เข้าชิงออสการ์ถึง 8 สาขา

จุดเด่นและเสน่ห์ของภาพยนตร์ DREAMGIRL นี้คือ เสียงเพลงที่เปรียบเสมือนพระเอกหรือตัวเดินเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้จะนำเพลงเข้ามาในตอนที่อารมณ์ของผู้ชมกำลังใจคล้อยตาม ยิ่งได้ฟังเสียงเพลงเพราะๆและเนื้อเพลงดีดี ยิ่งทำให้เข้าใจความรู้สึกลึกซึ้งมากขึ้นไปอีก เพราะปัจจุบันเสียงเพลงเป็นเครื่องมือของสื่อที่ดีที่สุด เพราะสามารถสื่ออารมณ์ได้หลายรูปแบบ จะสังเกตได้จากสื่อต่างๆ อย่างเช่น สื่อโทรทัศน์ในโฆษณาดังๆที่ผู้คนจดจำได้ เสียงเรียกเข้า,เสียงรอสายของโทรศัพท์มือถือที่นิยมใช้ในปัจจุบัน เป็นต้น เรื่องนี้ยังสะท้อนให้เห็นปัญหาความขัดแย้งหลักในสังคมตะวันตก(ทฤษฎีพื้นฐานของมาร์กซิสต์) โดยในเรื่องกล่าวถึง ปัญหาเหยียดสีผิวระหว่างกลุ่มคนผิวดำและคนผิวขาว โดยที่ผู้คนในสังคมตะวันตกส่วนใหญ่ถูกปลูกฝังว่า คนผิวดำ น่ารังเกียจ ไม่มีคุณค่า ไม่สามารถอยู่ในสังคมร่วมกับคนขาวได้ ตัวอย่างในเรื่องเช่น จิมมี่ เออรี่ นักร้องผิวดำชื่อดัง ที่โด่งดังเฉพาะกลุ่มคนผิวดำเหมือนกัน เขามีความฝันที่จะก้าวขึ้นไปเป็นนักร้องซุปเปอร์สตาร์ระดับประเทศ แต่สังคมส่วนใหญ่ยังต่อต้านและไม่ยอมรับกลุ่มคนผิวดำมากเท่าไหร่ ทำให้เส้นทางของจิมมี่ยากลำบากมากกว่าเดิม เคอร์ติส ผู้จัดการค่ายเพลงของกลุ่มคนดำ คิดว่าถ้าเขาอยากดัง เขาต้องครอบงำสื่อให้ได้(ตามทฤษฎี Hegemomony) เขาจึงรวมมือกับพรรคพวกออกหาเงินทุน เพื่อยัดเงินให้สื่อวิทยุนำเสนอผลงานของพวกเขา เพราะสถานีของคนผิวขาว จะไม่เปิดเพลงของคนผิวดำ เคอร์ติสจึงต้องยัดใต้โต๊ะเพื่อโปรโมตเพลง สื่อทำให้ดังได้จริงหรือ? ทฤษฎีหน้าที่นิยม (Functionalism) มองว่าสื่อมวลชนมีพลังในการกำหนดทิศทางของสังคม การนำเสนอของสื่อทำให้ผู้รับสารคล้อยตาม อย่างเช่นในเรื่อง ทางเคอร์ติสให้สื่อวิทยุเล่นเพลงของเขาบ่อยๆจนผู้ฟังติดหู หรือให้ดีเจผู้ชักจูงว่าเพลงของพวกเขา ไพเราะ เนื้อหาดี เมื่อผู้รับได้รับฟังบ่อยๆจนเกิดการยอมรับโดยปริยาย (Traditional Theory) ในเมื่อผู้ฟังเกิดความชื่นชอบขึ้น ฟังเพลงของค่ายเคอร์ติสบ่อยๆ ทำให้เกิดกระแสการบริโภคนิยม(ตามหลักทฤษฏีของสำนัก Frankfurt) จึงเข้าตามแผนการของเคอร์ติสในการผลิตเพลงเพื่อสนองความต้องการของตัวเขาเอง เมื่อเขาผลิตเพลงอะไรออกมาสู่มวลชน ก็เป็นการง่ายต่อการค้าขาย วัฒนธรรมของสังคมถูกทำให้กลายมาเป็น “สินค้า” สังคมคนผิวขาวในเรื่องชอบที่ฟังเพลงแนว pop แต่ศิลปินคนดำในค่ายเพลงเคอร์ติส เป็นศิลปินแนว R&B ซึ่งในเมื่อเขาต้องการตีตลาด เขาต้องลดทอนให้เหลือในแง่มุมที่ทำให้ “ขายได้” เท่านั้น เขาจึงปั่นหัวศิลปินในค่ายให้ยอมทำเพลงแนว pop ออกสู่ตลาด กลยุทธ์ในการสร้างภาพลักษณ์ เดิมทีนักร้องนำวง DREAMGIRLS เป็นเจฟฟี่ ผู้ที่มีพลังเสียงดุดันแต่รูปร่างใหญ่ ไม่เอื้ออำนวยต่อการดึงดูดใจซักเท่าไหร่ ประจวบเหมาะกับการเข้ามาควบคุมวง DREAMGIRL ของเคอร์ติส ทำให้เจฟฟี่ต้องเปลี่ยนตำแหน่งเป็นแค่คอรัส โดยให้ดีน่า(เดิมทีเป็นคอรัส)ผันตัวเองมาเป็นนักร้องนำ เพราะเคอร์ติสมองว่าดีน่า หุ่นดี สวย เซ็กซี่ แม้เสียงอาจจะเทียบเจฟฟี่ไม่ได้ แต่เขาตระหนักดีว่าสิ่งใดสามารถสร้างเงินแก่เขาได้

1 Comments